| Recensie Metro (01/2010) 
Interview Leicester
No Angry Young Man
A few questions with Johan Loeckx of Belgian alternative folk trio (guitar, cello and piano), No Angry Young Man. Johan tells me that their name refers to a statement Bob Dylan made back in 1969. As a reply to the fact that his music was judged on the basis of its protest character, he said: "I never said I was an Angry Young Man".
Leicester Bangs: Tell us a little about yourself.
Johan: I consider No Angry Young Man being three singer-songwriters, doing as much as we can with what we have: our instruments and our voices. Above all, we want to tell stories, say something new, whether it is about beauty, love, suicide or cheating (laughs).
LB: How did you start out making music?
Johan: The fact that we three have totally different backgrounds, makes us different. Pieter regards the classical side, Jeroen the aspect of society and I the intimate point of view. This makes that our music is very diverse, while meanwhile having a well-defined sound.
LB: Who did you grow up listening to and how do they influence what you're doing now?
Johan: This question I find hardest to answer. All music were once modern and may once become classic. We like artists who really trying to say something, to change something - Frank Zappa, Bob Dylan - as well as musical innovators like the Beatles, and the people that just like making good music - Joe Jackson, Duke Special.
LB: Tell us about your latest release.
Johan: Our vision on music actually agrees well with the new kind of music scene that is emerging: that is, to earn your "spot". We have been touring intensively the last two years, and time had come to consolidate our music with this title less debut album. We've tried to make a collection of twelve, timeless songs and we believe
that we have succeeded, a lot thanks to our great producer Bai Kamara Jr... Who has worked with Vaya Con Dios and Youssou N'Dour.
LB: Do you get out and play your music live, and if so, what can an audience expect at one of your shows?
Johan: Humour and respect are key concepts in our shows. Also, we don't like to sing sad songs about sad things. Instead, we want to make people stronger - whatever path life chooses, we'd better look at it with strength.
LB: What aspects of playing and recording music do you most enjoy?
Johan: Using our instruments in an original way, makes our extra fun. The cello often plays the role of lead guitar, the guitar being a bird or a woman, the piano the sound of falling leaves. Interaction on stage is essential to us.
LB: Where can people find (and buy) your music?
Johan: On our official band site, MySpace and Facebook. You can also download our music on iTunes, Rhapsody, Napster, or you can order from CD Baby and Amazon (links below).
Concert review VPRO 3voor 12 (Dutch only)
Bij Stukafest kan je helaas alleen maar drie bijzondere kamerconcerten meepakken maar misschien is dit aantal ook precies goed. Bij het Vlaamse No Angry Young Man in “hun” kamer was de sfeer tijdens de derde ronde zeer feestelijk. Er werd gedanst, gelachen, gejoeld en meegeklapt. De driekoppige band speelde uitbundig, vrolijk, opzwepend en stoer. De gitaar plus toetsen samen met de cello creëerde een indrukwekkend geluid dat een sterk klassieke ondertoon had. De Vlamingen bleken onvervalste entertainers die van het publiek niet mochten stoppen met spelen. “Ok, dan gaan we nog even door, maar eerst een biertje!” Bij het afscheid van zowel No Angry Young Man als het laatste kamerconcert van de avond somde de frontman van de band op uitstekende wijze de essentie van de avond op: “Jullie waren een zeer fijn publiek.”
Concert review 't Ey (Dutch only)
'Folk alternative' noemen ze het zelf... Klinkt als ‘n tautologie; folk is toch bijna per definitie alternatief? De folk alternative van No Angry Young Man klinkt ook wel wat poppy in vergelijking met de folk die je hier soms hoort. En toch kiezen Jeroen Van Ham (zang & gitaar), Johan Loeckx (keyboard & piano) en Pieter Hulst (cello, piano & percussie) voor puur akoestische instrumenten. Dat resulteert in rijke bewerkingen met weinig effecten of barokke franjes. Geen kitsch maar wel solide, boeiende melodieën en verrassende muzikale wendingen. No Angry Young Man speelt bijna alleen maar eigen nummers. Bij het componeren vertrekken de drie muzikanten van vaak nogal serieuze teksten, maar dat wil niet zeggen dat NAYM droevige muziek over droevige onderwerpen speelt. Hun rustig optimistische muziek doet hier en daar wat denken aan Beirut of Absynthe Minded. Teder maar niet melig, uitbundig maar nooit door ‘t dak...
Zowel de cellist als de pianist hebben een stevige klassieke opleiding in de vingers. Cellist Pieter Hulst is beroepshalve trouwens orkestregisseur bij La Petite Bande. Dat belet deze gasten echter niet om zelf verder op zoek te gaan naar de mogelijkheden van hun instrument binnen de groep. De cello als leadgitaar bijvoorbeeld, of gitaargewijs op de knie betokkeld.
Live hebben ze een goeie naam (ze waren o.a. te zien op Maanrock, STUK, Dranouter). Vorig jaar lanceerde No Angry Young Man z’n eerste cd: "Als er in de toekomst van een veelbelovend debuut gesproken wordt in de Vlaamse muziekwereld kan men dit knappe werkstuk van ‘No Angry Young Man’ misschien best als ‘benchmark’ vermelden." (Rootstime )
Concert review CC 't getouw - Mol (Dutch only)
Waar zal ik beginnen... Vrijdag 2 April was het de verjaardag van de schoonbroer.
Ik was op de website van onze prachtige Gemeente Mol tegengekomen dat er 's middags een gratis optreden zou zijn, georganiseerd door broodje Mol, van " No Angry young man ".
Na wat gegoogle werd deze band goedgekeurd en werd er gepland die dag naartoe te gaan, met de schoonbroer en een vriendin van me.
Op voorhand zouden we een broodje gaan eten in "de soeperie"...heerlijkheid alom daar die dingen. Eindelijk was het zover, we stappen de zaal van het culturele centrum binnen en zien tot onze verbazing allemaal oudere, gepensioneerde mensen, gezellig zittend aan tafeltjes.
Heb ik me vergist? Zitten we wel juist? De instrumenten op het podium bevestigen dat we juist zitten. We nemen plaats en wachten tot ze beginnen te spelen. Plotseling komen er verschillende dames af met plateaus vol met boterhammen. Zeer verbaasd dat we zijn nemen we een boterham en luisteren verder naar de muziek. We dachten dat dit het was maar nee, er komen nog boterhammen, en nog boterhammen. We wimpelen ze af doordat onze magen al gevuld waren, maar toch tot 6 keer toe krijgen we een plateau voor onze neuzen geschoven. We hadden misschien beter toch niet op voorhand gaan eten.
Gelukkig was de band, ondanks het feit dat we de gemiddelde leeftijd lieten dalen, ongelofelijk goed. Een mix van cabaretachtige kruiden, folk en een zomers ritme samengesmolten op een eenvoudige muzieklijn. Een opstelling van een prachtige vleugelpiano, een drumstel, een cello en gitaar maken deze muziek tot hedendaags en verrassend anders.
Ook nieuwe speelwijze (de cello gehanteerd als gitaar) en gebruik van de kazoo blijkt het publiek zowel jong ( wij) als oud (de rest ) te bekoren.
De interactie tussen artiest en publiek bleef dan natuurlijk ook niet uit, terwijl de charmante toch lichtjes gestoorde pianist vrolijk door het publiek wandelt om iedereen mee te laten klappen in het ritme van de muziek word de fascinatie steeds groter. In mij hebben ze alvast een Fan.
Album review Rootstime (Dutch only)
Toen cellist en percussionist Pieter Hulst van ‘No Angry Young Man’ mij een paar weken geleden via mail contacteerde met het verzoek of ik voor Rootstime een recensie van hun debuutplaat zou willen schrijven kon ik enkel maar positief reageren. Belgisch talent is namelijk nog altijd te schaars in de muziekscène aanwezig en deze drie muzikanten hebben een opmerkelijk goede plaat afgeleverd.
‘No Angry Young Man” bestaat uit zanger en gitarist Jeroen Van Ham, de eerder vermelde Pieter Hulst en pianist en keyboardspeler Johan Loeckx. In een akoestisch opgebouwde set spelen ze zelfgecomponeerde nummers die beïnvloed werden door klassieke muziek in combinatie met folk, jazz en hedendaagse pop. Hun keuze voor het gebruiken van eerder onconventionele instrumenten en hun compositorisch niet direct voor de hand liggende opgebouwde songs maken van ‘No Angry Young Man’ een niche in de Belgische muzikale wereld. Wij kennen alvast geen enkele groep die zich op eenzelfde muziekgenre heeft toegelegd.
Laat ons dan maar even op de liedjes uit deze cd terugblikken. Het met handgeklap beginnende “Song For Suicide” krijgt een leuk pianoriedeltje mee ter instrumentale ondersteuning van het zangwerk van Jeroen Van Ham. Vocaal doet deze zanger ons met zijn natuurlijke tremolo in de stem af toe denken aan de Leuvense Jonathan Vandenbroeck aka ‘Milow’. Inhoudelijk is hun muziek echter een stukje verwijderd van deze artiest hoewel “Generation Failure” toch wel wat aanleunt bij wat ‘Milow’ ten gehore pleegt te brengen.
“No Angry Young Man’ is echter veel gevarieerder in hun muziek zoals te beluisteren valt in het jazzy “Mary-Jane” waarin de crooner in Jeroen Van Ham naar boven komt. Een vooraanstaande rol is weggelegd voor het sobere maar o zo mooie cellospel van Pieter Hulst in de nummers “Sister Cute”; “It Takes Two”, “Beautiful Fool” en in het prachtige “Part Of My Youth”. “Burden” en het vrolijke “Rosie” worden daarna gedragen door het mooie pianospel van Johan Loeckx.
De bijzonder sterke stem van Jeroen Van Ham loopt als een rode draad doorheen alle liedjes op dit album. De subtiele harmony vocals van het drietal willen we ter afsluiting nog even vermelden als een bijkomende sterke troef. Zelfs in het uitbundig meezingbare “Wine And Candles” klinkt alles nog zeer aangenaam in de oren.
Als er in de toekomst van een veelbelovend debuut gesproken wordt in de Vlaamse muziekwereld kan men dit knappe werkstuk van “No Angry Young Man” misschien best als ‘benchmark’ vermelden.
(valsam)
Album recensie Guy Kennis - Folkroddels (Dutch only)
Deze CD verdient op zijn minst een luisterbeurt of tien. Nu ja, elke plaat verdient meerdere luisterbeurten maar dit is niet zo evident in onze huidige wegwerp en download cultuur. Temeer ook omdat deze plaat steeds beter en beter wordt bij elke beluistering. En dat is maar goed ook natuurlijk, andersom zou pijnlijk zijn. Het geheel zit trouwens in een mooi vormgegeven hoesje en dat is meestal toch een goed voorteken.
De intro van de plaat zet ons al onmiddellijk een paar seconden lang op het verkeerde been. Traditionele jazz en wat handgeklap vragen voorzichtig onze aandacht waarna de song verandert in iets dat ook van THE BEATLES zou kunnen zijn. En dat doen ze dus heel de plaat door. Ze vertrekken van vrij traditionele jazz patronen om er dan toch iets fris en eigentijds van te maken. Een mooi voorbeeld is het openingsnummer ‘Song For Suicide’ opgenomen met akoestische instrumenten en mooi uitwaaierend naar het einde toe. Ik zou niet van een formule durven spreken maar het zijn zo toch van die vaste patronen die regelmatig zullen terugkeren op dit aanstekelijk schijfje.
‘Generation Failure’ bewijst vervolgens onze stelling van daarnet en gaat qua thematiek de grote problemen niet uit de weg. Een serieuze lap tekst met inhoud (die daarenboven nog goed is ook) krijgen we hier voor onze kiezen wat niet evident is voor een Vlaamse groep. Ritme en melodie doen me vaagweg aan een ander liedje denken maar ik zou bij god niet weten welk nummer dus dat zit wel snor. De klarinet en de accordeon kronkelen zich mooi doorheen het arrangement. NO ANGRY YOUNG MAN maken hier jammer genoeg hun fijne groepsnaam waar en dat zal niet voor de laatste keer zijn. Soms had ik het, ondanks alle mooie arrangementen en fijne klanken toch allemaal wat ruwer willen hebben, wat meer korrel, minder netjes. Het nummer eindigt weer in een mooie outro met filmische eigenschappen.
‘Mary Jane’ en ‘Sister Cute’ zijn vrijblijvender. Hier worden we voor één keer eens niet op het verkeerde been gezet en verlopen de nummers allemaal volgens het boekje, akkoordenschema’s van de opleiding. Ik begin trouwens het vermoeden te krijgen dat het hier gaat over stevig geschoolde muzikanten maar daar is natuurlijk niks mis mee. Maar het blijft hier allemaal een beetje binnen de lijnen van het genre. Het roept beelden op van crooners aan de piano van de hotelbar. Live zijn deze nummers ongetwijfeld wel prijsbeesten. In ‘Burden’ hoor ik zowaar een flard GENESIS voorbijkomen maar het is algemeen geweten dat de progrock uit de jaren zeventig ook wel eens te leen ging bij de klassieke muziek.
‘Part Of My Youth’, en dan zitten we ondertussen nog net niet over de helft van de plaat, is het beste nummer van de cd. Hier komen al hun talenten en invloeden mooi bij elkaar. Eindelijk, zou ik bijna durven zeggen. De folky sfeer, de zigeunerviool en een melodielijn die overduidelijk uit Leuven komt (Milow, Tom Helsen, SPENCER THE ROVER). En daar is ook weer niks mis mee. Het moet zijn dat er iets in het water van de Dijle zit. Hier geen extra muzikale citaten, geen croonerstuf, geen barpiano maar gewoon een oersterke, eigentijdse melodie met een zanglijn die in de brug (tussenstuk) dan toch weer even langs ‘Nights In White Satin’ aanschurkt maar dat kan ook mij liggen. Geen muzikale krachtpatserij maar gewoon een schitterende song.
Een sfeer die dan jammer genoeg onmiddellijk weer verdwijnt met het vrolijke ‘It Takes Two’. Een melodie die ongetwijfeld moeiteloos kan worden meegefloten aan elke toog maar dat is niet altijd een voordeel. Met de toonsverhoging aan het einde van het nummer kan de song ook nog dienen voor Eurosong. ‘Always Look On The Bright Side Of Life’ zullen we maar zeggen. En weer kan ik me levendig voorstellen dat dit nummer tijdens een optreden ongetwijfeld een mooie afsluiter kan zijn en handig om de groep voor te stellen.
‘Beautiful Fool’ keert terug naar een hoger niveau. Mooi toch hoe je met een paar simpele rake woorden die misschien al een triljoen keren gebruikt zijn in een liedje toch de juiste snaar weet te treffen (‘pun intented’).
Als ik dan toch iets mag opmerken over dit plaatje is dat de sfeer teveel kantelt bij elk nummer, van prachtige poppy nummers zoals ‘Part Of My Youth’ tot de netjes binnen de lijntjes kleurende jazzy nummertjes zoals ‘Wine And Candles’ en ‘Rosie’ (hoor ik daar even Randy Newman langskomen?). De plaat wordt daardoor toch wat te wisselvallig en ook wat langdradig om in zijn geheel uit te zitten.
Maar het gaat weer een stuk beter met ‘Skip The Plan’, samen met ‘Beautifool Fool’ en ‘Part Of My Youth’ een soort trilogie in de plaat. En laat dit nu net de drie nummers zijn naar waar ik No Angry Young Man zou willen zien evolueren (of ze zich daar iets van aantrekken is maar zeer de vraag en natuurlijk hun eigen zaak). Samen met ‘Song For Suicide’,’Shake On’ en’ Generation Failure’ was dit een ronduit schitterende en mooi samenhangende EP geweest. En nog over het slotnummer ‘Shake On’: eindelijk gaat de groep ‘total loss’ (naar NAYM normen dan toch) naar het einde toe van de song met de elektrische gitaar en viool en…eindelijk drums! Nog een laatste suggestie: dit nummer is de weg, twijfel niet om deze weg te nemen, zeg dat ik het gezegd heb.
. |
